We waren allemaal toe aan vakantie, en ik had enkele familieleden zo ver weten te krijgen dat ze met ons mee wilden. Het werd de sneeuw en we togen in de kerstvakantie met 15 man naar Oostenrijk.

Beregezellig natuurlijk, hoewel het diverse reisgezelschap nieuwe uitdagingen met zich meebracht. Zo hadden we ineens drie adolescenten (de Puber, versterkt met twee nichtjes) naast een hoop jong grut. De schrik sloeg ons om het hart: waar zat de verbinding? Het noodzakelijke wij-gevoel?

Het antwoord werd ons vrij snel in de schoot geworpen: al op de eerste piste nam het competitiegevoel de overhand. Familieleden werden nauwlettend in de gaten gehouden, om ze vervolgens de loef af te steken bij de lift.

‘s Avonds zette dit fenomeen zich voort, toen na de maaltijd de spelletjes werden getrokken. Al gauw vlogen de kaarten en dobbelstenen ons om de oren en binnen een uur werd een eerste deur dichtgeslagen.

De broers en ik keken elkaar tot tranen geroerd aan: ze leken op ons. We wachtten dus geduldig af, want de drang om te winnen is altijd sterker dan het punt dat je gekrenkte ego wil maken. Binnen 10 minuten zat iedereen weer aan tafel voor speelronde twee.

Ik verwonderde me over de spitsvondigheid (de positieve benadering) van de meespelende jeugd, en ook over de verontrustende capaciteit om te liegen. Lang verhaal kort: Olivia gaat sinds eind december door het leven als Oliegia. Toegegeven, in liefde en spel is alles geoorloofd, maar het betekende vooral dat wij volwassenen ook echt een tandje erop moesten zetten. De tijden van ze af en toe liefdevol laten winnen zijn voorbij, zal ik maar zeggen.

Het hoogtepunt (of dieptepunt, zo u wilt) kwam op de laatste dag, tijdens het familierodelen. Links en rechtsom werd ik door de karakteristieke houten sleetjes afgesneden. Mijn oudste, immer de clown van het stel, vloog theatraal uit elke bocht, terwijl de jongste als een miniatuurdirigent haar grote nicht commandeerde ‘beter te sturen’.

Je zou verwachten dat mijn broers, die elk een vijfjarige voor op de slee hadden, zich hierdoor enigszins zouden laten beperken in de snelheid. Hiervan was volstrekt geen sprake. Door een soort versnelde evolutie wisten de allerkleinsten zich klaarblijkelijk met hun knuistjes vast te knellen aan de houten latjes, want onder aan de berg aangekomen bleken alle duo’s intact. We maakten de balans op, veegden tranen weg en beschouwden gehavende ledematen. Het geheel leek mee te vallen, dus de conclusie was snel getrokken.

Volgend jaar weer.