Mijn kinderen spelen schoonheidsspecialiste. Geen idee hoe ze erbij komen, ik kom daar nooit.

Het begint met aanbellen, waarna de klant wordt meegetroond naar de bank in de woonkamer. Zodra je bij ons echter ergens horizontaal gaat, begint de hond je gezicht af te lebberen. Dat is nu dus onderdeel geworden van de behandeling.

‘Ik wil ook geknipt worden,’ zegt mijn oudste, want die wil altijd naar de kapper. 

‘Bek houden,’ zegt mijn jongste, ‘eerst de make-up afronden.’ Er wordt oogschaduw gesmeerd, en paarse blusher. Bij de mascara aangekomen blijkt dat ze inderdaad geen idee hebben waar ze mee bezig zijn, want dat wordt rijkelijk op de wenkbrauwen aangebracht.

‘Zeg maar dat je het prachtig vindt,’ commandeert de schoonheidsspecialiste, terwijl ze een spiegel omhoog houdt. Blijkbaar wordt het gewaardeerd, want met beider instemming wordt het kapsel ook nog onder handen genomen. Het eindresultaat wordt uitvoerig vastgelegd op camera. Dat wordt vanavond weer zestig identieke foto’s wissen. Ik bedenk me dat ik ook de reeks van gisteren, toen ze de hond als gangster hadden aangekleed, nog moet wissen.

Nadat de oudste heeft afgerekend (met mijn pinpas, want het idee dat je zelf iets betaalt is nog niet doorgedrongen in ons gezin), ben ik aan de beurt. Na de nodige opmerkingen over rimpels en grijze haren begin ik er behoorlijk de pé in te krijgen en vraag om een massage. Dat behoort gelukkig tot de mogelijkheden, en even laten bewegen kleine voetjes zich heen en weer over mijn rug. Net wanneer ik begin te ontspannen oppert de masseur dat ze ook op en neer zou kunnen springen. Ik voel de spanning via mijn ruggengraat terug in mijn nek kruipen. 

De bel gaat. Het is de vorige klant, die op hoge poten verhaal komt halen over haar mislukte kapsel. Op de grond zie ik de keukenschaar liggen, naast een aanzienlijk bergje blond haar. 

De hond likt troostend mijn wenkbrauwen. Het helpt niet.