Het was de avond van het bovenbouwfeest van de lagere school. Een memorabel moment, want het was de laatste keer voor de oudste, voor de gevreesde middelbare schooltijd in al haar glorie aanbreekt.

Ik begon ‘s middags al over de dresscode, wat vooral met veel nonchalance werd beantwoord. Dit stelde me niet direct gerust, aangezien de oudste mijn gevoel voor mode heeft geërfd. Gelukkig heeft ze ook mijn totale gebrek aan gene overgenomen, dus dat heft elkaar mooi op. Het werd een hawaishirt met foto’s van de hond en een niet matchende broek. Ik liet het maar.

Op het schoolplein heerste een groeiend gevoel van opwinding, vooral onder de ouders, die de eerste tien minuten mee naar binnen mochten. Dat lieten we ons geen twee keer zeggen. Er was geen sterke drank, maar wel een discobal en een stuk of wat dansende leerkrachten, die de gasten aanmoedigden om mee te komen hossen op de laatste hit van Flemming.

Een aantal ouders deed een voorzichtig pasje naar voren, om direct in woord en blik teruggefloten te worden door het nageslacht. Ik deed een klein swingetje aan de zijlijn, net niet te opvallend maar ook niet te geforceerd, toen ik de oudste zag naderen. Een reprimande vrezend bevroor ik direct, maar het tegenovergestelde geschiedde: ik werd de dansvloer op getrokken.

‘Hup mam,’ zei het kind, en bewoog bemoedigend en zeer a-ritmisch met de muziek mee. Ook dat liet ik me geen twee keer zeggen, want ik zit dus ook nergens mee. Het duurde niet lang, want we mochten tot slot maar één nummer blijven, maar het was een fenomenaal moeder-dochter moment. Hoera, juichte ik intern, mijn kind is geen puber en zal dat ook nooit worden! Opgewekt ging ik huiswaarts.

Dat gevoel hield niet lang aan, want blijkbaar was een en ander gefilmd. Daardoor weet ik nu dat de oudste dat (gebrek aan) ritmegevoel óók van mij heeft. Evenwel had ik nog meer waardering voor de uitgebleven puberale tendensen. Tot ik het filmpje aan de jongste liet zien.

‘Nee toch mam,’ zei ze, en rolde volleerd met haar ogen. ‘Je hebt toch niet serieus zo gedanst op mijn school?’

Nee, niemand ontsnapt aan de pubertijd.