Het was de avond van de jaarlijkse ouderbijeenkomst van de basisschool. Ik had al besloten niet te gaan, ik weet tenslotte alles al, maar toen mede-ouders mij wezen op de mogelijkheid van ‘iets horen wat je nog niet wist en waarvan je zou balen als je het had gemist’ schitterde mijn ruggengraat zoals altijd door afwezigheid en zegde ik toe er bij te zijn.

Natuurlijk kwam het niet uit, maar dat komt het nooit, dus ik besloot de gezonde maaltijd in de ijskast te laten en trakteerde de kinderen op een vette hap om ze in de juiste stemming te krijgen. Na de hockey- en voetbaltraining en de rij bij de snackbar hadden we welgeteld 10 minuten over om samen te eten. In sneltreinvaart namen we de regels rondom mijn afwezigheid door en maakten afspraken over bedtijd, tandenpoetsen en het verbod op enge films.

Met mijn mond nog vol raspatat rende ik de deur uit, waar de buurvrouw – die verrassend punctueel is voor een Spaanse – al stond te wachten. Na tien minuten doortrappen (de batterij van mijn fiets was kapot), meldde ik me hijgend en bezweet bij de koffiehoek op school, waar een clubje ouders (die er allemaal niet afgemat uitzagen) zich reeds had verzameld.

Net toen de discussie rondom telefoongebruik begon, belde de oudste. Ik drukte haar weg en meldde via whatsapp dat ze me niet moest lastigvallen.

Haar reactie was een voice bericht. Dat is iets van de laatste tijd en er is weinig in het leven waar ik me meer aan erger dan voice berichten.

‘WAT IS ER!?’ appte ik, tandenknarsend.

‘Zara zeurt,’ schreef ze terug, doelend op de jongste. ‘Ze wil niet naar bed.’

‘Ze moet,’ appte ik, met een half oor luisterend naar een van de leraren, die het verbod op mobiele telefoons in de school toelichtte.

De oudste reageerde met een selfie, en vroeg me een foto terug te sturen.

‘Nee!’ typte ik en richtte mijn aandacht weer op het gesprek. In mijn zak trilde de telefoon van de binnenkomende appjes. Om ervan af te zijn (en ook vanwege die ruggengraat) maakte ik snel een selfie met de buurvrouw.

In de haast, en mede ingegeven door mijn digibetisme, maakte ik echter een filmpje, dat ik prompt afspeelde. Terwijl ik mijn mobiel in mijn zak propte, bereikte een van ouders zojuist de conclusie over telefoonverslaving onder de jeugd.

‘Het belangrijkste is natuurlijk dat de ouders het goede voorbeeld geven.’