Het was weer tijd voor het jaarlijkse schoolfeest van de lagere school, dat dit jaar door de jongste mocht worden bijgewoond. Die bevindt zich, in vergelijking met de oudste, aan het andere einde van het meisjesspectrum, dus er werd substantieel meer tijd besteed aan outfits en make up. Ik stak er een hoop van op.

We fietsen samen met de buurvrouw en haar zoon naar school en kregen onderweg duidelijke instructies. Onder geen beding mocht er – door ons – gedanst, gefeest of anderszins gênant gedrag vertoond worden. Het was eigenlijk het beste, opperde de buurjongen, dat wij überhaupt buiten bleven.

Bij school aangekomen dromden alle ouders echter als een bijenzwerm de school binnen, en konden we natuurlijk niet achterblijven. Bewust van de instructies van ons kroost bewogen de buuf en ik ons als zoutpilaten langs de randen van de dansvloer, de enthousiaste uitnodigingen van bezielde leerkrachten om mee te dansen negerend. Net toen ik hier spijt van begon te krijgen, zag ik hoe een moeder die wel een danspasje waagde, er flink van langs kreeg van haar kind. Een duidelijke bevestiging dat we de juiste keuze hadden gemaakt.

Blijkbaar was er op deze manier niks aan voor de onderwijzers, dus we werden vrij snel naar buiten geveegd.

Thuis zat de oudste al klaar met chips en fristdrank, want die had haar kans schoon gezien. Als de jongste er niet is kunnen we namelijk enge films kijken. Tot dusver betrof dit de Harry Potter reeks, maar nu had ze haar klasgenoten gehoord dat ze Stranger Things moest kijken. Mijn bezwaren (horror! 16+!) werden terzijde geschoven en aangezien verbieden op deze leeftijd steeds lastiger wordt, ging ik er ook maar voor zitten.

Vanaf zeven minuten in de serie verdween het kind steeds dieper achter de kussens van de bank en halverwege aflevering 1 moesten alle lampen hoog en de deuren op slot. Het eind van aflevering 2 haalden we – ondanks gemute geluid – niet. Toen het tijd was om de jongste te halen zat de oudste nog steeds trillend op de bank, in innige omhelzing met de hond. Moest ik nondeju zonder waakhond op de fiets het donker in.

Ik vertelde maar niets aan de jongste en fietste in sneltreinvaart naar huis. Nadat alles in bed lag voegde ik me bij de hond op de bank.

Ik wilde wel naar bed, maar durfde niet alleen in het donker naar boven.