‘Moet jij niet eens daten?’ vroeg vriendin M.

‘Nee,’ zei ik, en dacht dat de kous daarmee af zou zijn.

Dat bleek niet het geval.

‘Het is echt leuk hoor,’ ging ze verder. ‘Nou ja, die dating apps zijn ruk. En er zitten een hoop rare gasten tussen. Plus, ze lijken in het echt eigenlijk nooit op hun profielfoto.’

‘Wanneer wordt het precies leuk?’ vroeg ik.

Daar moest ze even over nadenken.

Ik heb iets tegen dating apps. Ik wil gewoon iemand in het wild tegenkomen, ouderwets oogcontact maken, knullige pogingen doen om in ‘t vizier te komen. Plus, ik wil eigenlijk überhaupt nog niet daten. Er lopen heus wel mannen rond waar ik goed op ga, maar niets in mij wil ook maar een poging ondernemen om hier werk van te maken. Ook omdat de praktijk vaak tegenvalt. 

Laatst kwam ik er een tegen tijdens een borrel en we raakten ook nog toevallig in gesprek. Dat leuke karakter dat ik hem in mijn fantasie had toebedeeld bleek geen werkelijkheid. Hij was doodsaai. Plus, hij praatte steeds over zijn vrouw en daar doe ik niet aan.

M. moest van dit alles niets hebben, greep kordaat mijn telefoon en flanste in luttele minuten een profieltje in elkaar. We swipeten wat naar links en naar rechts.

‘He, die ken ik,’ zei ik en voordat ik kon bedenken waarvan veegde M. het scherm naar rechts. ‘Nee!’ riep ik nog, tevergeefs, de ex-man van mijn oudste middelbare schoolvriendin herkennend. Er volgde een zeer ongemakkelijke app conversatie en de man in kwestie en ik onmatchten elkaar ter plekke. Er verscheen een nieuw gezicht: de wederhelft van een goede bekende, gevolgd door een getrouwde collega.

M. vond het allemaal reuze vermakelijk, zeker toen ik in blinde paniek mijn profiel verwijderde.

‘Het is goed,’ zei ik. ‘Trouwens, ik heb al een date gehad.’ Een van de grotere decepties van het laatste jaar (en ik ben net gescheiden hè).

Het was met een oud studiegenoot, waar ik nooit serieuze afwegingen bij had gemaakt, want een van ons was altijd bezet. Plus we hadden teveel onderbroekenlol voor romantische gevoelens. En toen, ineens, kreeg ik een bericht via Facebook. Hij was in de buurt, en wilde uit eten. Dat was allemaal nog vrij neutraal, maar toen vertelde hij en passant dat zijn relatie net uit was.

Ho es even, dacht ik, hoezo wil jij met mij uit eten als we beiden weer vrijgezel zijn? Is dit een date!?

Ik nam het zekere voor het onzekere, trok mijn hipste kleren aan en deed iets met make-up.

Al tijdens het eerste drankje werd het pijnlijk duidelijk dat hij gewoon de draad weer wilde oppakken die we voorheen hadden gesponnen, zijnde ik als one of the guys. Dat bleek onder andere uit het feit dat hij al drie scharrels had, elk de helft van mijn leeftijd en confectiemaat, maar wel met dubbele lengte qua benen. Daarnaast had hij er geen idee van dat ik ook weer single was, dus dat was niet eens een factor geweest in zijn uitnodiging.

‘Au,’ zei M, en stak haar hand op naar de ober voor wat troostende alcohol. ‘Ik snap dat jij niet meer op date gaat.’

Dat had kunnen helpen. Maar dat deed het niet.