Deze column verscheen in de Veren&Vachten, juni 2026, van Dierenzorg Eemland.

In mijn gezin houden we ervan elkaar een beetje te plagen. Gekke koosnaampjes, een duwtje in het voorbijgaan en allerhande flauwe gebbetjes zijn de orde van de dag. In mijn huidige opleiding tot Teamcoach heb ik geleerd dat dit gedrag ook onder de noemer ‘een geintje met een seintje’ geschaard kan worden en dat dit vanalles te maken heeft met coping mechanisme uit de jeugd.

Uiteraard brengt dit een existentiële crisis teweeg waarin ik mij afvraag of ik eigenlijk wel daadwerkelijk grappig bezig ben of gewoon chronisch passief-agressief.

Maar dat terzijde.

Nu wordt de hond, zoals in alles, ook meegenomen in de plagerijtjes. Zo verstop ik me ‘s avonds tijdens het uitlaten weleens stiekem achter een auto, en trek ik het in het bos soms spontaan een sprintje als Djinn even niet oplet, wat steevast leidt tot een woeste achtervolging. En van alle leden van het huishouden heeft ze de meeste koosnaampjes. Nu reageert ze hier niet even verontwaardigd op als andere leden van het gezin (zoals wanneer ik de oudste bijvoorbeeld een kabouter noem), maar ik heb toch het idee dat het wat teweeg brengt.

De grap (pun intended) is nu dat Djinn zelf ook grollen heeft ontwikkeld. In het bos krijg ik soms spontaan een duw, waarna ze hard van me wegrent, of soms juist recht op me af, wat dan weer
uitmondt in een soort tikkertje.
Het grappigste vinden wij het spel met de stok, waarbij Djinn tijdens een wandeling ineens een willekeurige stok grijpt en hiermee voor ons langs schiet, waarna we urenlang worden geacht te proberen de stok af te pakken. Ze houdt dit ongekend lang vol en laat de stok pas vallen als we allemaal neergestort of afgedropen zijn.

Ik dacht dat dit normaal hondengedrag was, tot ik de opmerkingen van mede bosbezoekers begon te registreren, die het allemaal reuze geestig vonden. Nu weet ik niet of wij gewoon een heel lollige hond hebben, of dat Djinn zich naar de geldende regels van ons gezin heeft gevoegd.

Het kan natuurlijk ook zo zijn dat dit haar eigen coping mechanisme is.